یک آسمان پرنده

داستان عشق

حاصلی

از هنر عشق ِ تو جز حرمان نیست

آه از این درد که جز مرگ ِ من اش درمان نیست

این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم

که بلاهای وصال ِ تو کم از هجران نیست

آنچنان سوخته این خاک ِ بلا کش که دگر

انتظار ِ مددی از کرم ِ باران نیست

به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت

آن خطا را به حقیقت کم از این تاوان نیست

این چه تیغ است که در هر رگ ِ من زخمی از اوست

گر بگویم که تو در خون ِ منی ، بهتان نیست

رنج ِ دیرینه ی انسان به مداوا نرسید

علت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست

صبر بر داغ ِ دل ِ سوخته باید چون شمع

لایق ِ صحبت ِ بزم ِ تو شدن آسان نیست

تب و تاب ِ غم ِ عشق ات ، دل ِ دریا طلبد

هر تــُنـُـک حوصله را طاقت ِ این توفان نیست

سایه صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

می خواهم کمی دورتر از شما سوت بزنم

 

بگو قطار بایستد
بگو در ماه ترین ایستگاه زمین بماند
بماند سوت بکشد ، بماند دیر برود
بماند سوت بکشد ، برود دور شود
بگو قطار بایستد
دارم آرزو می کنم
می خواهم از همین بین راه
از همین جای هیچ کس نیست
کمی از کناره ی دنیا راه بروم
از جاده های تنها
که مردان بسیاری را گم کرد
مردانی که در محرم ترین ساعات عشق گریستند
و صدایشان در هیچ قلبی نپیچید
می خواهم سوت بزنم ، بمانم
زود بروم ، سوت بزنم ، دور شوم
کمی از این همه صندلی های پر دود
کمی از این همه چشم و عینک های سیاه
می خواهم کمی دورتر از شما سوت بزنم
می خواهم در ماه ترین ایستگاه زمین
در محرم ترین ساعات ماه
گریه کنم
می خواهم کمی دورتر از شما
کمی نزدیک تر به ماه
بمیرم

هیوا مسیح

تکیه بر جای خدا

تکیه بر جای خدا

 

شبی در حال مستی تکیه بر جای خدا کردم

 

در آن یک شب خدایا من عجایب کارها کردم

 

جهان را روی هم کوبیدم از نو ساختم گیتی

 

ز خاک عالم کهنه جهانی نو بنا کردم

 

کشیدم بر زمین از عرش ، دنیادار سابق را

 

سخن واضح تر و بهتر بگویم کودتا کردم

 

خدا را بنده ی خود کرده خود گشتم خدای او

 

خدایی با تسلط هم به ارض و هم سما کردم

 

میان آب شستم سهر به سهر برنامه ی پیشین

 

هر آنچیزی که از اول بود نابود و فنا کردم

 

نمودم هم بهشت و هم جهنم هر دو را معدوم

 

کشیدم پیش نقد و نسیه ، بازی را رها کردم

 

نماز و روزه را تعطیل کردم ، کعبه را بستم

 

وثاق بندگی را از ریاکاری جدا کردم

 

امام و قطب و پیغمبر نکردم در جهان منصوب

 

خدایی بر زمین و بر زمان بی کدخدا کردم

 

نکردم خلق ، ملا و فقید و زاهد و صوفی

 

نه تعیین بهر مردم مقتدا و پیشوا کردم

 

شدم خود عهده دار پیشوایی در همه عالم

 

به تیپا پیشوایان را به دور از پیش پا کردم

 

بدون اسقف و پاپ و کشیش و مفتی اعظم

 

خلایق را به امر حق شناسی آشنا کردم

(کارو)

شهوت عشق

 

من نطفه ای هستم٬

 

    آفریده‌‌‌‌‌ء شعلهء سوم آتش عشق زمینی؛ عشق خاکی به خاکی؛ عشق آدم و حوّا...

    زیبا گوش کن:

    تو را دوست دارم٬

    اوج صداقت را از چشمانم میخوانی٬

    کوه زمزمه های عاشقانه ام بر روی دوش قلبت سنگینی می کند٬

              اینها همه و همه میراث من از شعلهء اول عشق آتشین پدرم٬ آدم٬ است؛

                                               صمیمیّت من و تو...

    تقدّس عشقت را در روزمرَه ام میبینی٬

    وفا داری ام را تجربه کرده ای٬

    میدانی پردهء ذهن مجنونم جز تصویر صورت لیلی قصّه هایم نیست٬

    تو را می گویم٬ گوش کن؛

    میدانی...!!!

                  اینها همه و همه میراث من از شعلهء دوّم عشق آتشین پدرم٬ آدم٬ است؛

                                               تعهّد من و تو...

    و امّا آخرین ارث٬ شعلهء سوّم عشق آتشین آنها...؛

    عطش آغوش گرمت را از وجودم لمس کردی٬

    با بوسه ای شیرین سیرابم کردی٬

    عشقبازی کردیم و از گرمای این شعله لذّت بردیم...

           در یک کلام: عشقمان را کامل کردیم و پر و بال بر آتش زده٬ یکصدا فریاد زدیم...

                   که ای خاکیان٬

                           این است میراث ما از عشق آتشین پدرمان آدم...

                           ابن است سه شعلهء گرما و روشنی زندگیمان...

               نمی گوییم عشق یا هوس...         

               می گوییم هوس عشق٬ می گوییم :

                                              " شهوت عشق "

برگرفته از وبلاگ عشق یا هوس masoud2narges.blogfa.com

 

. . .

تقدیم به دوستی که دوستیش از افتخارات زندگیمه

بی تو امشب باز یک گوشه نشستم

در خیالم آمدم پیش تو و گفتم که خستم

از همه چیز و همه کس به تو گفتم های های گریه کردم

زار زار ناله کردم

گفتم اینجا غصه دارم

هیچکس را هم ندارم

از همه چیز و همه کس من گسستم

با همین دستهای بستم مثل اینکه کودک هستم

از تو پرسیدم تو میدانی که هستم؟

تو به من خندیدی و گفتی:

که باز هم در این دنیای زیبا چشم بر خوبیها بستم.........

سکوت

گفتم که سکوت ... ! از چه رو لالی و کور ؟
 فریاد بکش ،‌که زندگی رفت به گور
 گفتا که خموش ! تا که زندانی زور
 بهتر شنود ، ندای تاریخ ز دور
 بستم ز سخن لب ، و فرا دادم گوش
 دیدم که ز بیکران ،‌دردی خاموش
 فریاد زمان ،‌ رمیده در قلب سروش
کای ژنده بتن ،‌ مردن کاشانه به دوش
 بس بود هر آنچه زور بی مسلک پست
 در دامن این تیره شب مرده پرست
 با فقر سیاه.... طفل سرمایه ی مست
 قلب نفس بیکستان ، کشت ... شکست
 دل زنده کنید تا بمیرد نکام
 این نظم سیاه و ... فقر در ظلمت شام
 برسر نکشد ، خزیده از بام به بام
 خون دل پا برهنگان ، جام به جام
نابود کنید . یأس را در دل خویش
 کاین ظلمت دردگستر ، زار پریش
 محکوم به مرگ جاودانی است ... بلی
شب خک بسر زند ، چو روز آید پیش

                    کارو

سفید

من از سرزمینی می ایم
سرا پا عشق
سرزمین مرغکان عاشق
سرزمینی که تنها یک رنگ بر آن حکومت می کند:
"سفید"
رنگ پاکی ها
رنگ خلوص
رنگ بی رنگ بودن
بی ریا بودن
بی غل و غش بودن
 
کبوتران سرزمین من همه سفیدند
دریاچه های زلال سرزمینم
با رقص قوهای سفید
عشق را به بی رنگی دعوت می کنند
و
نجابت در سفیدی اسبان سرزمینم
خودی نشان می دهد
 
ترا به این سرزمین دعوتی ست
ترا آغوش به روی تمام سفیدی ها بازست
بیا به سرزمین پکی ها قدم بگذار
و
بیاموز بی رنگ بودن را
و
فریاد زن :
" من همان بی رنگ بی رنگم"

زیباترین قلب

 

مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا می‌کرد که زیبا ترین قلب را در آن شهر دارد. جمعیت زیادی گرد آمدند.قلب او کاملا سالم بود و هیچ خدشه ای بر آن وارد نشده بود. پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیباترین قلبی است که تا کنون دیده اند. مرد جوان، در کمال افتخار با صدایی بلندتر به تعریف از قلب خود پرداخت. ناگهان پیر مردی جلوی جمعیت آمد و گفت: اما قلب تو به زیبایی قلب من نیست. مرد جوان و بقیه جمعیت به قلب پیر مرد نگاه کردند. قلب او با قدرت تمام می‌تپید، اما پر از زخم بود. قسمت‌هایی از قلب او برداشته شده و تکه‌هایی جایگزین آن شده بود. اما آنها به درستی به درستی جاهای خالی را پر نکرده بودند و گوشه‌هایی دندانه دندانه در قلب او دیده می‌شد. در بعضی نقاط شیار‌های عمیقی وجود داشت که هیچ تکه ای آنها را پر نکرده بود. مردم با نگاهی خیره به او می‌نگریستند. و با خود فکر می‌کردند این پیر مرد چطور ادعا می‌کند که قلب زیبا تری دارد. مرد جوان به قلب پیر مرد اشاره کرد و با خنده گفت: تو حتما شوخی می‌کنی... قلبت را با قلب من مقاسیه کن. قلب تو، تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی است. پیر مرد گفت: درست است قلب تو سالم به نظر می‌رسد، اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمی‌کنم. می‌دانی، هر کدام از این زخمها نشانگر انسانی است که من عشقم را به او داده ام، من بخشی از قلبم را جدا کردم و به او بخشیده ام. گاهی او هم بخشی از قلب خود را به من داده که به جای آن تکه بخشیده شده قرار داده ام. اما چون این تکه‌ها مثل هم نبوده اند، گوشه‌هایی دندانه دندانه در قلبم دارم که برایم عزیزند، چرا که یاد آور عشق میان دو انسان هستند. بعضی‌ها از قلبم را به کسانی بخشیده ام. اما آنها چیزی از قلب خود به من نداده اند. اینها همین شیارهایی عمیق هستند. گرچه دردآورند، اما یادآور عشقی هستند که داشته ام امیدوارم که آنها هم روزی بازگردند و این شیار‌های عمیق را با تکه ای که من در انتظارش بوده ام، پر کنند. حالا می‌بینی زیبایی واقعی چیست؟ مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد. در حالی که اشک از گونه‌هایش سرازیر بود، به سمت پیر مرد رفت. از قلب جوان و سالم خود تکه ای بیرون آورد و با دستهای لرزان به پیر مرد تقدیم کرد. پیر مرد آن را گرفت و در قلبش جای داد و بخشی از قلب پیر و زخمی‌خود را جای زخم مرد جوان گذاشت. مرد جوان به قلبش نگاه کرد، دیگر سالم نبود، اما از همیشه زیباتر بود. عشق از قلب پیر مرد به قلب او نفوذ کرده بود.

 

سکوت را می شکنم!

دیوار ها فرو می ریزند!

تو می ما نی

و من

من نه!

من سال هاست که رفته ام

تومی مانی و سکوت

سکوت نه !

سکوت که پشت هیاهوی فریاد مرده است

تو چه غریب گشته ای

باور داری!؟

سالها دور

که گنجشک ها خواب قناری بودن می دیدند

طاووس ها همان کلاغ بودند

و کرکس ها را عقاب می نامیدند!

سال هایی به دوری دیروز

به یاد اوردی!؟

من و تو زیر سایبان عشق

منتظر قطار زندگی بودیم

لکومتیو ران فریاد می زد

تو لبخند می زدی

ومن مستانه می خندیدم

چه کسی از صدای خنده ما رنجید!؟

چه کسی شلیک کرد؟

نگاه کن

هنوز جای گلوله روی سرم هست

و یک مهر

باطل شد

حالا که سکوت را شکستی

حال که دانستی

منتظر باش

منتظر من ؟ نه

منظر گلوله

و یک مهر

باطل شد

حرف اضافه !!!

باز دوباره سلام

نه ، نمی گویم تمام معنی خود را به تو
و نمی گویم کتاب لحظه هایم معنی تکرار تنهایی ام است
و تو ...
چیزی مپرس از اینکه شب هایم چرا اینقدر سرد و تیره است
مپرس از انتهای قلبی یخ زده
که من هرگز نخواهم گفت در آنجا چه باقی مانده است
باز دوباره سلام
گرچه در اوج خداحافظی ام
باز دوباره سلام
بهار تازه نزدیک است و فردا رویش لبخند ماست
چرا با تو نباید خنده را تفسیر دیگر کرد ؟
چرا باید میانه را به دل تنگی سپرد ؟
یا باید برای حرف های تازه دنبال بهانه گشت ؟
چرا بی اعتنا باید به احساس تر باران
خیال جاده ها را کشت
و تنها گفت از بی رحمی پایان ؟
من از یک چیز می ترسم
از اینکه در ته فرسودگی هایی که می پوسند
دچار ازدحام خاطراتی کهنه
هجوم لشگر " من چه ساده بودم " ها شویم
یا از اینکه بگویی یا بگویم از میان حرف هامان ابتدایی نیست
تنها هرچه می گوییم از سمت نهایت ها ست
باز دوباره سلام
زمان ،وقتی برای گفتن بسیار در دل های من یا تو
زمین جایی برای ما شدن ها نیست
بیا تنها فقط تنهایی ات را باز گو
" کمی آهسته تر تا خوب دریابم "
که تقسیم میان ما فقط از جنس تنهایی ست
بهار تازه نزدیک است
کمی باور فقط باید
غرور سنگ پابرجا ست
ولی یک کوشش آبی توان دارد که قلب سنگ بشکافد
زمین خشک محتاج است
ابر بی منت، ولی باران برایش هدیه می آرد
کمی باور فقط باید
برای این همه بارش
برای مستی از پرواز در اوج سپیدی ها
گوش کن ...
هر جا سلامی ساده ای از جنس تنهایی ست...چشم بگشا
هر کجا یک سفره گسترده ،در او نان و پنیر و مهربانی است
صبر کن ...
هر جا که باشی آسمان میعادگاه چشم های بی شماری
جستجو کن !
هر کجا هر چهره ای معنای حسی جاودانی است
کمی باور فقط باید
کمی باور...

← صفحه بعد

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان